تاریخ انتشار :سه شنبه ۲۹ شهریور ۹۰.::. ساعت : ۳:۵۶ ب.ظ
کدخبر : 938:: بازدید541:: بامدیریت:فرهاد نظری

روستای پنابندان سیاهکل-قسمت اول

روستای پنابندان سیاهکل-حسینعلی رحیمی پنابندانی

مراسم عروسی-مراسم عروسی در گذشته مثل تمام نقاط استان گیلان به صورت سنتی برگزار می شده که تا یک هفته طول می کشیده و از نکات جالب بردن عروس با اسب به خانه ی داماد و یا اینکه داماد روز عروسیش از روستا بیرون می رفته و بعد از اینکه عروس را به خانه داماد می بردند داماد به خانه بر می گشته و … که امروزه دیگر چیزی از آن مراسم زیبا باقی نمانده است . آنچه در این جا آورده شده است از اطلاعات خودم کمک گرفته ام از دوستان همشهری و هم ولایتی هایم که این مطالب را می خوانند ، می خواهم در صورت ناقص بودن و یا هر گونه کمی و کاستی (که حتماً هم چنین است) لطف نموده و با نظر خود بنده را یاری نمایند .

صورت هگیر ی : مراسم صورت برداری ، که دو خانواده به اتفاق فامیل در خانه ی عروس جمع شده و در باره ی مهریه ، شیربها و بقیه مراسم صحبت می کنند .

شیرینی خوری : در گذشته مراسم جداگانه ای داشته ، اما الانه با همان مراسم صورت برداری برگزار می شود .

اسمال کنی : همان عقد کنان است که در قدیم عاقد را به محل می آوردند که امروزه در دفاتر عقد و ازدواج انجام می گیرد .

لباس فچینی : عروس و داماد به اتفاق دو خانواده و تعدادی از فامیل برای خرید لباس و البته خرید طلا به بازار می رفتند که امروزه بیشتر عروس و داماد این کار را کرده و بقیه از این مراسم کنار گذاشته شده اند .

چادر بینی : بریدن و دوختن چادر برای عروس که مادرشوهذ به اتفاق تنی چند از فامیل در خانه ی عروس این مراسن را به جا می آوردند ، این رسم کم و بیش هنوز انجام می گیرد .

جکول قند زنی : جکول همان برنج نارس است . در سال های نه چندان دور در بیشتر نقاط گیلان جکول چینی رسم بوده که متأسفانه از بین رفته است . چنین بود که عروس به اتفاق دوستان به مزرعه رفته و جکول را کنده و پس از آماده کردن و فرستادن به کارخانه برنجکوبی (قدیم ترها با دست انجام می شده) آن را با شکر و گل های معطری مثل ریحان و … تزئین کرده و در خانه ها می فرستادند و صاحبخانه هم مبلغی را به عنوان هدیه در ظرف گذاشته و ظرف را بر می گرداند .

عیدی بردن و عیدی شون : در عید نوروز دو خانواده یعنی عروس و داماد وسایلی را به رسم هدیه و کادو برای عروس و داماد تهیه می کردند . عروس به اتفاق دوستان و کلاً خانم های فامیل به خانه ی داماد برای عید دیدنی و تقدیم وسایل رفته و بالعکس داماد هم با خبر کردن دوستان به خانه ی عروس رفته که این مراسم از طرف داماد به صورت شام دهی در خانه ی عروس صورت گرفته و میهمانان بعد از صرف شام مبلغی را به عنوان کادو به عروس و داماد تقدیم می کردند .

خبراکون : عروس شب قبل از عروسی با پوشیدن لباس محلی به اتفاق خواهر یا یکی از دوستان به در خانه ها محل رفته و دوستان خودرا برای عروسی دعوت می کند .

کارت نویسی : در قدیم نوشتن کارت و یا دادن کارت عروسی هم با مراسمی همراه بود و اینکه خانواده داماد با خبر کردن چند نفر که خط خوشی داشته کارت ها را می نوشتند و البته کارت های طرف عروس هم باید از طرف خانواده داماد تأمین می شد .

برخی از رسوم عروسی

رسم بوده و این رسم الانه هم اجرا می شود که هنگام بیرون رفتن عروس ازخانه ی پدری هنگامی که می خواهد روانه ی خانه داماد شود یکی از برادران عروس جلوی درب خروجی را گرفته و بعد از گرفتن انعامی از داماد (به زبان محلی درسری ) اجازه ی خروج می دهد .

در قدیم رسم بوده که روز عروسی وقتی برای آوردن عروس به خانه ی داماد روانه می شدند ، خروسی را از خانه ی داماد به خانه ی عروس برده و مرغی را به همراه خروس از خانه ی عروس به خانه ی داماد بر می گرداندند . که این رسم الانه تقریباً برچیده شده است .

رسم بوده و الانه هم کم و بیش اجرا می شود که فامیل داماد در روز عروسی وسیله ای را از خانواده عروس بر می داشتند و البته پنهانی ، و در نهایت آن وسیله به خود عروس و داماد می رسید .

رسم بوده و است که عروس و داماد وقتی میخواهند وارد حیاط خانه ی پدر شوهر شوند زیر پای هردوشان تخم مرغ گذاشته و آن ها با فشار دادن آن را می شکنند .

بعد از شکستن تخم مرغ ها عروس و داماد دور چاه آب که معمولاً در حیاط خانه ی همه اهالی روستا وجود داشته می گشتند و سکه ای برای خوش یمنی داخل چاه آب می انداختند .

رسم بر این بوده که عروس در خانه ی پدر شوهر روی صندلی نمی نشسته تا اینکه پدر شوهر زمین یا گوساله و یا چیز دیگری را به عروسش به عنوان پیش کشی ببخشد.

رسم بوده که عروس در اولین صبح بعد از عروسی در لانه ی مرغ ها را باز کرده و مردم بر این باور بودند که اگر ابتدا مرغ از لانه بیرون بیاید اولین بچه عروس دختر و اگر خروس بیرون بیاید اولین بچه اش پسر خواهد شد .

برخی از ضرب المثل های رایج در پنابندان

به خاطر برنج بونه ی سروف بونکم او خوره .

شو سیاه ، گو سیاه .

اونقدر بگو تا تی کون بترکی .

اسب اسب گوه سر رینه .

می سر ببو آستانه گمیج .

سگ خو صاحب نشناسه .

کول دار بون آغوز پیدا کردن .

تی آغوز خوب جایی فکشتی .

پول علف خرس نیه .

بزم تی خوج خور پوشته .

مول بکوته زناکون منیه .

مگه فک سر نیشته بی .

مورغونه ماندری .

آجار منه .

تی پالان تودر شوند کله .

تی جیر و جور گومه .

تی دل انار شابار بزن .

تو تی کچ برس .

خودم ندارم اشکنه ، گوزم درخت و می شکنه .

تی قبر تره بکندی .

چوس و فیس همره نشه حموم گرمه کوتن .

سگ خو فل کوه سر زور داره.

پیربوه ، خره بو .

تی کون گوه بخور.

تی عکس دیوار سر بینم فکلاشمه .

اول اوبین بعد تی تومن بکن .

کون سیاه سفیدی او لب معلوم به .

تی لافند برس بچر.

تره آدم واسوخی رسوا به .

تره تخته سر مو بنه

منبع:پنابندان دات بلاگفا دات کام

«مطالب مرتبط»

یک دیدگاه

  1. محمدعلی قنبری اصلی گفت:

    درخصوص اهمیت روستای پنابندان مطلبی است که لازم است ذکر شود .سردهانه کیاجوب که بزرگترین نهر سنتی ابیاری اراضی منطقه می باشد در روستای پنابندان واقع است نهر کیاجوب قبل از اجرای کانال سمت راست سد سنگر مستقیما از یکی از شاخه های سفیدرو ابگیری می کردولی بعد از اجرای کانال سمت راست ابگیری ان به محل تقاطع کانال با رودخانه روشن رود که سازه ابگیر منحصر به فردی دران ساخته شده منتقل گردید که نقشه روستا و جزئیات محل ابگیر در وزارت نیرو موجود و بنده به لحاظ شرایط کاری شخصا رویت کردم موضوع دیگر اینکه محل تجمع ایلجار در زمان قبل که کار ترمیم وتمیزکاری انهار اصلی ابیاری توسط مردم محلی صورت می گرفت نیز در همین روستا بود وتقسیم کار بین کروه های ایلجار در روستای پنابندان صورت میگرفت

دیدگاه خود را به ما بگویید.